Amigoe

gewoon veel RSS nieuws

Trump, een man die veel alleen is

Altijd mooi als reportages, zoals dit verslag in de laatste editie van Time Magazine, zo beginnen, met een tijd en een plaats en een hoofdfiguur. En de Amerikanen zijn er goed in sinds Gay Talese zijn lange reportage in 1966 in Esquire publiceerde onder de titel: Frank Sinatra has a cold. Frank Sinatra is verkouden.

Lees verder na de advertentie

Dat fameuze stuk van 15.000 woorden begon zo:

Frank Sinatra, holding a glass of bourbon in one hand and a cigarette in the other, stood in a dark corner of the bar between two attractive but fading blondes who sat waiting for him to say something.

Terwijl Trump zo te keer ging zaten om hem heen aan die dinertafel de leiders van zijn Republikeinse Partij

Daar wil je als lezer bij zijn, in die dokere hoek van de bar, tussen die twee nog aantrekkelijke blondines ofschoon ze over hun hoogtepunt heen zijn. En dan kun je wachten tot Frank Sinatra, met die whisky in zijn ene hand en een sigaret in de andere iets zegt, maar Frank Sinatra zegt niks. Want Frank Sinatra is om allerlei redenen boos. En hij is verkouden.

Donald Trump is op die vijfde januari in Camp David ook boos.

Fire and Fury


Hij is ziedend. Zojuist is een boek op de markt gekomen over hem, ‘Fire and Fury’, in zijn ogen een boek vol roddels en kwaadsprekerij, de hele goegemeente in Washington was er al vol van. Hij was woedend op Steve Bannon, een van de bronnen van het boek, een voormalige vertrouweling.

En terwijl hij zo te keer ging zaten om hem heen aan die dinertafel de leiders van zijn Republikeinse Partij, die het eigenlijk, na één jaar presidentschap, over politieke strategieën en beleid wilden hebben.

Twee van hen worden gedachten toegeschreven, Paul Ryan en Mitch McConnell. Terwijl Trump met over elkaar geslagen armen doorfoeterde, dachten ze: het gaat tenminste nu eens niet over het Rusland-onderzoek. En dan – en passant – de bron: according to aides. De fameuze, naamloze medewerkers. Of ‘kringen rond het Witte Huis’.

Het zou zo geweest kunnen zijn, daar op die avond van de vijfde januari in Camp David. Maar Time heeft geen Talese in huis, die zijn protagonist drie maanden achtereen op de hielen zat.

Een man die volgens ‘Fire and Fury’ eigenlijk helemaal geen president had willen worden


Onvoorspelbaarheid


Het blad evalueert dus maar in brede streken het eerste jaar van Trump. Zijn beloftes, zijn resultaten. De benoeming van conservatieve rechters, het scheppen van nieuwe banen bij een gunstig economisch tij, het terugdringen van IS via bombardementen. de moeizame demontage van de door Obama ingevoerde ziekteverzekering, de even moeizame poging om immigratie in te perken en een muur te bouwen, het verlagen van belastingen en het verbreken van handelsakkoorden.

Een en ander is dus bereikt, maar veel staat nog open en Time concludeert dat vooral Trumps verhouding met zijn eigen partij lijdt onder de onvoorspelbaarheid van de president, een man met een dunne huid, blootgesteld aan de elementen.

Een man met luxe woningen in Mar a Lago en aan Fifth Avenue, die in dat vreselijke Witte Huis moet wonen. Een man die volgens ‘Fire and Fury’ eigenlijk helemaal geen president had willen worden. En kijk eens in het gezicht van zijn vrouw.

Hij is veel alleen, deze Amerikaanse president.

Lees hier ook de andere Klein Verslag-columns van Wim Boevink.