Amigoe

gewoon veel RSS nieuws

Vlaanderen loopt uit voor Catalonië: massale steunbetoging in Brussel

Moniek De Vis steekt haar gele paraplu in de lucht en speurt in de menigte rond. Waar zijn haar Catalaanse gasten nou gebleven? Een minuut geleden liepen ze nog naast haar, onder de triomfboog van het Brusselse Jubelpark. Nu lijken ze verdwenen in de geelgekleurde massa van mensen, protestborden (‘Franco = back’) en geel-rood-blauwe Catalaanse vlaggen.

Lees verder na de advertentie

Tienduizenden Catalanen verzamelen zich daar donderdagochtend om steun te betuigen aan de afgezette leider Carles Puigdemont en zijn gearresteerde collega-politici, en om hun ongenoegen te uiten over het uitblijven van steun uit Europa voor hun onafhankelijkheidsstrijd. Met meer dan 1650 auto’s, 200 bussen, tientallen kampeerwagens, per trein of vliegtuigen reisden soms complete families naar de Europese hoofdstad, waar geen hotelkamer meer te krijgen is. Ze scanderen: ‘De straten zullen altijd van ons zijn’ en ‘laat onze politici vrij’.

EU kijkt weg


Moniek De Vis, gepensioneerd lerares Nederlands en Duits, kent de leuzen en zingt mee. Ze heeft een geel lintje op haar zwarte mantel geprikt, net als vrijwel alle betogers. Ze was tijdens het onafhankelijkheidsreferendum met haar man in Barcelona, die optrad als een de Vlaamse waarnemers tijdens de stembusgang. “De mensenrechten zijn door de Spaanse politie zo verschrikkelijk met voeten getreden tijdens het referendum. Het was ongelooflijk om dat geweld in 2017 mee te maken in een Europese stad. En de EU kijkt weg, dat is niet het Europa dat wij willen.”

Dan ziet De Vis haar gasten even verderop opduiken. Anna Sánchez Rué en Emilia Molero – een Catalaanse regenboogvlag op haar rug – wurmen zich lachend dichterbij. “We willen gehoord worden door de EU”, zegt Sánchez Rué, in het dagelijks leven tolk-vertaalster.

Vooraf schatte de organisatie dat 20.000 betogers de straten zouden vullen, rond het middaguur telde de Belgische politie er meer dan het dubbele. Uit de overvolle metro’s stroomden 45.000 warm ingepakte mannen, vrouwen en kinderen het Jubelpark in.

Zelf stapte Sánchez Rué maandag met twee vriendinnen in haar woonplaats Barcelona op het vliegtuig naar Luxemburg; die tickets waren tenminste nog betaalbare tickets. Per huurauto reden ze door de Ardennen, waar ze woensdagmiddag op de stoep stonden bij Moniek De Vis en haar man Wilfried Haesen.

Vlamingen voelen zich verwant, wij zijn opzoek naar zelf­be­schik­king.

Steven Vergauwen van de Vlaamse Volksbeweging (VVB)

De Catalanen voelen zich in de steek gelaten door de EU, maar niet door de Vlamingen, zegt Sánchez Rué. Online boden meer dan 1200 Vlamingen onderdak aan zegt Steven Vergauwen van de Vlaamse Volksbeweging (VVB). “Sommigen hebben één bed, anderen drie. In Brugge stelde een ondernemer zestien bedden in zijn hostel beschikbaar.” In Overijse werden betogers ondergebracht in een leegstaand asielzoekerscentrum en werd woensdagavond een verbroederingsfeest georganiseerd. “Vlamingen voelen zich verwant, wij zijn opzoek naar zelfbeschikking.”


Belgisch juk 


Voor De Vis en haar man was het ‘logisch’ om drie bedden beschikbaar te stellen. En via-via brachten ze in hun dorp nog vijftien mensen onder. “Vlamingen weten wat onderdrukking is. Wij hebben hier de Spanjaarden gehad, de Fransen, de Oostenrijkers, de Nederlanders, en nu zitten we onder het Belgische juk. Wij ijveren ook voor autonomie. En net als Catalonië is Vlaanderen een economisch sterke regio. Elk jaar geven wij duizenden euro’s per inwoner om Wallonië recht te houden, alleen daarvoor hebben ze ons nodig.”

De sympathie voor de Catalanen zit diep bij een deel van de Vlamingen, die met hun wapperende vlaggen met Vlaamse leeuw goed vertegenwoordigd zijn. De Vis: “Wij zijn gewend dat we in Brussel niet in onze eigen taal geholpen worden, dat men een beetje op ons neerkijkt. Net als de Madrileense aristocraten op de Barcelonezen.”


Iedere stap telt 


De demonstranten in het Jubelpark zijn geen doorgeslagen actievoerders, maar gewone mensen, benadrukt Sánchez Rué. Anders zouden ouders hun kinderen ook niet durven meenemen, wijst ze om zich heen. “Veel mensen waren een groot deel van hun leven helemaal niet voor een onafhankelijk Catalonië. Ik ook niet. Maar we zijn daar door de overheid in Madrid naartoe geduwd. We willen een eerlijke deal voor Catalonië. Maar iedere keer dat we iets vroegen, kregen we nee te horen. De frustratie is zo opgelopen dat we nu gaan voor alles tegelijk: onafhankelijkheid.”

Of Sánchez Rué verwacht dat het massale protest iets teweeg brengt? “Ach nee, niet echt. Misschien helpen we de Catalaanse zaak een klein stapje vooruit. En iedere stap telt. Hopelijk komt er een oplossing voor onze president. Weet u wat het is? De EU hoeft ons niet te steunen, ze moeten alleen onze onafhankelijkheid erkennen.”