Amigoe

gewoon veel RSS nieuws

100 dagen Trump, 100 dagen blufpoker

In de laatste week van de eerste honderd dagen van Donald Trump kwam zowaar Barack Obama weer even in het nieuws. Tv-zenders schakelden maandag live over naar een ontmoeting met veelbelovende jongeren in Chicago, ook al was van tevoren duidelijk gemaakt dat de ex-president niets zou zeggen over Trump, over hoe anders het er in Washington aan toegaat sinds hij weg is.

Lees verder na de advertentie

Dat hoefde Obama ook niet. Het was genoeg om hem te zien zitten, die jongeren royaal de ruimte gevend. Hij blikte bescheiden terug op zijn begin, in Chicago, als buurtwerker: “Ik ben de eerste om toe te geven dat ik de wereld niet in vuur en vlam zette. Maar het werk veranderde mij.”

Daarna zwaaiden de schijnwerpers weer naar de man die nu president is en die, als we hem moeten geloven, de wereld en vooral Amerika inmiddels al flink veranderd heeft.

Dat beloofde hij ook, in ‘Donald Trumps Contract met de Amerikaanse Kiezer’ dat hij in oktober vorig jaar publiceerde. Hij zou in zijn eerste honderd dagen ‘eerlijkheid en verantwoording’ in de politiek terugbrengen met achttien besluiten en tien wetsvoorstellen. Een personeelsstop bij de federale overheid en straf voor China wegens valuta-manipulatie. Intrekking van Obamacare en een wederopbouw van de krijgsmacht. En natuurlijk: een muur aan de grens met Mexico.

‘Belachelijke gewoonte’


Maar vanaf Trumps eerste dag als president leken de veranderingen zich vooral af te spelen in zijn hoofd. Een hoofd waarin een beeld van Amerika zit opgeslagen dat niet helemaal spoort met de werkelijkheid. In zijn inhuldigingstoespraak schilderde hij de Verenigde Staten af als een economisch geknakt land waar werkloze burgers geterroriseerd worden door een enorme misdaadgolf. Een dag later kafferde zijn woordvoerder de media uit, omdat het niet waar kon zijn dat de menigte in Washington kleiner was geweest dan toen Obama de eed aflegde. Het gehoor van Trump was juist het grootste in de geschiedenis, hield Sean Spicer vol.

Maar de afgelopen week leek de president met die mijlpaal juist in zijn maag te zitten

Sindsdien regeert in de VS de bluf. Bij monde van Spicer, van ministers en van Trump zelf wordt de Amerikanen bij elk onderwerp verzekerd dat er een historische maatregel is genomen, of dat de president weer iets voor elkaar heeft gekregen wat niemand voor mogelijk hield.

Nu de honderd-dagengrens is bereikt – een grens die de media in ere houden sinds Franklin Roosevelt een vliegende start maakte met zijn presidentschap – zou Trump dus alleen maar reden tot trots moeten hebben. Maar de afgelopen week leek de president met die mijlpaal juist in zijn maag te zitten. Het is een belachelijke gewoonte, twitterde hij. Tegelijkertijd kwam er een speciale pagina op de website van het Witte Huis die alle prestaties tot nu toe op een rijtje zet. “In een historisch tempo heeft deze president meer wetgeving door het Congres gekregen en meer besluiten ondertekend dan enige andere president in een halve eeuw”, staat erboven.

Tekst loopt door onder afbeelding


© RV

Veel besluiten, weinig effect


Dan moet je wel de wet meerekenen die bepaalt dat een gezondheidscentrum voor veteranen in Pennsylvania voortaan de ‘Abie Abraham Clinic’ mag heten. En het besluit dat er naar eventuele dumping van staal door andere landen een studie moet komen.

Natuurlijk waren er ook besluiten die wel wat voorstelden, zoals het inreisverbod voor vluchtelingen en reizigers uit zeven voornamelijk door moslims bewoonde landen dat Trump op 27 januari afkondigde. In de wandelgangen heette dat algauw ‘het moslimverbod’, en zo vatten diverse rechters het ook op, op basis van uitspraken van Trump zelf en zijn medewerkers tijdens de campagne. Ze haalden er een streep door. Een tweede versie trof voorlopig hetzelfde lot, want hoe zorgvuldig in de tekst ook verwijzingen naar religie werden gemeden, die eerdere uitspraken kan Trump niet uitwissen.

Bij zulke tegenslagen hoeft niemand te raden wat Trump ervan vindt


Obamacare


Op wetgevend gebied is de oogst al even mager. Alleen de afschaffing van Obamacare werd tot nu toe officieel ingediend bij het Huis van Afgevaardigden. Het voorstel werd bliksemsnel weer ingetrokken toen bleek dat de wet door verdeeldheid onder de Republikeinen geen meerderheid kon krijgen.

Bij zulke tegenslagen hoeft niemand te raden wat Trump ervan vindt. Na het blokkeren van het eerste inreisverbod voorspelde hij op Twitter: “Het oordeel van die zogenaamde rechter die ons land de wetshandhaving afpakt, is belachelijk en zal in hoger beroep sneuvelen!” Maar dat gebeurde niet en hij ondertekende stilletjes, zonder pers erbij, de tweede versie.

En toen de glorieuze afschaffing van het zorgstelsel van zijn voorganger niet doorging, dreigde hij de Democraten dat hij het zou laten imploderen, dan zouden ze wel met hem móeten onderhandelen. Hij zei de ondergang nog te kunnen bespoedigen door moeilijk te gaan doen over het betalen van miljarden dollars aan zorgverzekeraars met tegenvallend hoge claims, zoals in Obamacare is geregeld. Maar deze week werd bekend dat het geld gewoon wordt overgemaakt. Eigenlijk kan Trump op zijn honderdste dag maar één prestatie noteren: de aanstelling van een conservatieve rechter, Neil Gorsuch, aan het Hooggerechtshof.

Tekst loopt door onder afbeelding


© RV

Koortsachtige dadendrang


Dat hij en zijn medewerkers dat zelf ook mager vinden, blijkt wel uit het koortsachtige tempo waarin de afgelopen week nog van alles op de Amerikanen werd afgevuurd, in de hoop dat er iets van terecht zou komen. Zo kwam er onverwacht een nieuwe vervangingswet voor Obamacare, met aanpassingen om de conservatiefste groep Republikeinen in het Huis van Afgevaardigden te paaien. Na hooguit een dagje debatteren zou die wet deze week nog kunnen worden aangenomen, was de hoop. Maar een meerderheid bleek nog niet binnen handbereik.

Belastinghervorming dan maar? Woensdag kwam minister van financiën Steven Mnuchin met een belastingplan dat klonk als een klok – het was natuurlijk “de grootste belastinghervorming in de geschiedenis van ons land” – maar dan wel een klok met een barst erin.

Er stonden zeker dingen in die de Republikeinen in het Congres als muziek in de oren zullen klinken, zoals flink lagere tarieven voor bedrijven. Maar wat er niet bij stond, was hoeveel die vrijgevigheid de staat zou kosten, en wat de gevolgen dus zijn voor de enorme schulden die de VS hebben. Volgens Mnuchin gaat de economie dankzij de lastenverlichting zo hard groeien – en daarmee doen de belastinginkomsten dat ook – dat zijn plan de overheid geen cent zal kosten. Maar er is nauwelijks een serieuze econoom te vinden die dat gelooft.

Democraten: Zou Mexico die muur niet betalen?


Grensbewaking


Naast die losse flodders viel er deze week wel degelijk een serieuze wet aan te nemen: een die de overheid de komende weken van geld voorziet, bij gebrek aan een echte, door het Congres aangenomen begroting. Republikeinen en Democraten waren het er al aardig over eens aan het worden toen Trump plotseling met een extra eis kwam: die wet moest geld vrijmaken voor de bouw van de muur aan de grens met Mexico, misschien wel Trumps belangrijkste verkiezingsbelofte.

De Democraten zetten zich grijnzend schrap. Ze jenden: zou Mexico die muur niet betalen? Ze leken bereid het politieke risico te nemen dat door hun tegenstand de overheid vanochtend al zonder geld zou komen te zitten, iets wat de burgers altijd erg kwaad maakt, omdat dan allerlei diensten onbereikbaar worden. En Trump gaf toe. Hij neemt genoegen met wat meer geld voor, heel algemeen, grensbewaking.

Tekst loopt door onder afbeelding


© rv

Dan maar het buitenland


Zouden zijn eerste honderd dagen dan roemloos overgaan in de volgende 1361? Dat nooit. En zo keek Trump eind deze week streng over de grens. Mexico en Canada, fluisterden zijn medewerkers tegen de media, zou worden meegedeeld dat het proces van uittreden uit Nafta, het vrijhandelsverdrag van de drie landen, gestart zou worden.

De beurzen schoten even in een stuip, de Mexicaanse peso ging onderuit. Het kon zomaar gebeuren. Uiteindelijk had Trump de afgelopen honderd dagen nog de meeste bijval geoogst, bij zijn aanhang en soms zelfs bij politieke tegenstanders, met een harde opstelling in internationale kwesties. Hij stapte uit het handelsverdrag voor het Stille Oceaangebied, TPP. Hij schoot raketten af op het Syrische vliegveld waar chemische wapens vandaan kwamen. Hij stuurde een vliegdekschip dreigend de kant van Noord-Korea op.

Zo werkt het in de wereld van Donald Trump. En die is in honderd dagen geen spat veranderd.

In dat laatste geval was er wel een schoonheidsfoutje: nadat zijn woordvoerders dat hadden gemeld, voer de USS Carl Vinson met begeleidende oorlogsschepen naar het zuiden, door de Straat van Soenda bij Indonesië, en begon een oefening met de Australische marine.

Was dat dan ook weer bluf geweest? Of was het een zorgwekkend gebrek aan communicatie tussen het ministerie van Defensie en een onderbemand en onervaren Witte Huis? Of, nog enger, tussen het ministerie en de vloot? Hoe dan ook, het plaatje van de Vinson die opstoomt om de Amerikaanse macht op zee aan de Noord-Koreanen en ongeruste bondgenoten te tonen, heeft aan stoerheid flink ingeboet.

En dat opzeggen van handelsverdrag Nafta, dat gebeurde uiteindelijk ook niet in de eerst honderd dagen van Trump. Naar verluidt was het donderdag alle hens aan dek in het Witte Huis om de baas te overtuigen van de economische schade die dat zou opleveren. Maar volgens Trump hadden de president van Mexico en de premier van Canada hem in telefoongesprekken zowat gesmeekt om eerst te onderhandelen. Hij denkt dat ze dan wel water bij de wijn zullen doen. En anders zegt hij het verdrag alsnog op.

Zo werkt het in de wereld van Donald Trump. En die is in honderd dagen geen spat veranderd.


Cartoons van overal


In het Trump Cartoon Project wisselen tientallen bladen uit de hele wereld het favoriete werk van hun cartoonisten over de Amerikaanse president uit. De deelnemende kranten plaatsen dit weekeinde een selectie uit de tekeningen.


Trouw.nl is vernieuwd. Ter kennismaking mag u nu gratis onze artikelen lezen.